زندگی انسان تمثیل آن مسافریست که از خانه موقت و ناپایدار به سوی مستقر ابدی خویش بار می بندد. پس اگر این خانه ها، خانه های مجازیند و ما مسافرانی در کوچ، دیگر چه جای دلبستن و حصرت خوردن است.دنیا نه جای درنگ و فراغت، بلکه محمل رنجیست که آدمی پای بر آن می نهد تا روح در کشش ابتلائات عظیم راهی به سوی عالم قرب بجوید و مهیای رجعت شود.

1- یه مدت نبودم، در تعطیلات تابستانی به سر می بردیم. نه درسی، نه کاری، بیکار الاف، همینه هیچی نمیشیم دیگه!